یــوسف گمگـشنه پبدا می شود        لطف حق شیدا زلیخا میشود

یعقوب است دل بیقراری مــیکند        دیــروز و امروز  فــردا  میشود

 

سرتیب عباسی لایقترین فرمانده پادگان شهید خزرایی بود روحش شاد روانش پاک باد

ای ملایم چون نسیم صبحدم           ای طراوت بخش ودنیای کرم

مرد باایمان عاشق بیشه حق         مونس قــران و اسلام  باورم

مرد کوتاه نفس ودانشمند وقت          لایـق فرمانــدهی تاج سرم

هر زمان یادت کنم یادم تویی            بکه خود ایمانت ایمان آورم

اینتظار تو گل وگلشن کشید           منکه خاری بودم ای گل بر ترم

سرتیب عباسی زگل لایق تری        شهر گـلشن  بهر گلها  باورم 

 

 

 

 

     

الّلهین ایزنیلن آچیلار دلر

آنادان خلق اولوب بیابان چولر

یاشییار سلامت انشللّه ایلّر

ایل خوش اولسامندن اورک شاد اولار

آنا یوردی گون بگون آباد اولار

 

 

 

آمد بهار

آمد بهار ای دوستان دل سوی باغستان کنیم

بَزری بپاشیم عرصه رادشتو دمن بستان کنیم 

رحمت زحق نازل شده ابری بهاری سر رسید

هربوته گل بار آورد روخ سوی کوهستان کنیم

 

 

یازآچلسین آغاشلارین گلری

شاد ایلسین باخجادا بلبلری

اُشاخــلارین نـنـه دئین دلری

 قـوی آچلسین اولـکمیزده شاد اولسون

قوحوم قارداش آیـرلماسین یاد  اولسون

 

 

قراولدان گلیر بلاخلار سوی

قلعه بیریندکی میر آقا ایوی

کُره درسینده بیر نچه قوی

تمیزلنسه آخار گلر باخجیا

سوزین دوزی اثرقویارمُخجیا

آسمان روح و روانم سیر توست

جسم نا پاک درانم غیر توست

چونکشم من حسرتی پروانه وار

شمع سوسو می زنددر گیر توست

 

 

 

 

حیدر بابا توز داشوا قونماسین

قوحوم قارداش ایل تایفاسین دانماسین

کافرلرین چراغلاری یانماسین

دین اسلامین پرچملری اوجالسین

جوانلاری حاکم اولسون باجالسین

 

................................................

 

من و خیال

خیال خام تو را همچو نکته پرگاری            

درون آینه دیدم به چشم  بیماری

گرفته قلب وجودم که نیست مونس شب         

  جرقه زد رعدو برقی درون تن خواری

چگون تنگ نفس می نگارمش دانی

گرفته ام بلی چون شب به روشنی آری

بهار قلقلکم می دهد که خندد دل

گلوی خشک ترم را فشرده بیداری

شیرازین شیرازه سینده حافظ شیرین سخن          صبح دم دیوان تکانداد بیت شعر شد شهر شمع

بیـت شعرش می نگـارند بر لب این مرزو بوم           بــو ته ها گــل می دمانـند هدیه دارند بهرجـمع