استاد شهریار

تنها دورانیکه یادم یاد است              حاصل مانده به جا فریاد است

اندرین روح تن آشفته                       آنچه کار آیدش اینجا خفته 

به کجا خفته اید هم بازیها                به چه جا رفته اید هم بازیها

من زتنهای به تنگ آمده ام                لحظه ها را سر جنگ آمده ام

رفقا لپ سخن یاد تو من                  بشنوم بار دگر  داد تو من  

خنده ی کودکیّت تسکین یاد             می کند آخرعمر این دل و شاد

که چه شادی دل من غم زده شد      یاد کرد آندم و ماتم زده شد

شایدم سر به زنید یاد کنید                 در غیابم دل خود شاد کنید

شاید افسرده و غمگین بشوید           دنبال خاطره هاتون بدوید

هاشمی ختم کن این قایله را            دل به پوسید نشنید هلهله را 

  همگی یاد منید