آذر بایجان استانیست ز ایران

به نامش فخر می ورزنددلیران

سهند وسبلان دارد شکوهی

امید و آرز و بخشند به پیران

بلند بالاست بلی کوه دماوند

سعودش افتخارِ کوه نوردان

شمال شهر  باشد کوی در بند

که گویا مشرب  بر کل شمران

منم از دامن  بزگوش  تبریز

زدم بیراهه پا بندم به تهران

همان روستایکه مالک سخن را

به لطف حق ادب آموخت عرفان

تو ای صبح سحرشادم نمودی

بیا دستم  بگیر  پایم ملرزان

چه زیبا و شکیل  شهر تبریز

زبان ترکیه اش شیرین ایران

بیا هاشم بشور آن دیده گانت

 نبینی تار شب  پیدا و پنهان