استاد شهریار

نحال آرزویم را تکان خواهم داد

تو آن گلیم رنگ رو رفته ات را بگستران

ودر گوشه اش منتظر باش

تا مهمان دلخواحت سر برسد

================

از مشتمع مسگونی بیزارم

زنگهای متعدد چهره های گونا گون«  صدای پای بچه های طبقه ی فدقانی

چهرهای خسته نا امید« پارکینگ ماشین شکایت وکیل

خنده های به ظاهر شاد «دروغ دروغ دروغ نیرنگ

خود را می خواهد رجال جلوه دهد

وقتی با دید باز مینگری احساس می گوید با سیلی صورتش را سرخ نگه می دارد